Pokazywanie postów oznaczonych etykietą domorosła psychologia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą domorosła psychologia. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 19 czerwca 2014

Żyje w innej strefie czasowej

Żyje w strefie sesji, sesja, sesja. Niby nie mam dużo egzaminów, ale wszystkie prawie po 5 ECTS. Czyli mówimy tu już o sprawach poważnego kalibru. Od lipca zaczynam praktyki czyli brutalne zderzenie z tym co robi się na prawdę a tym co mnie uczono na studiach. Z nowości to tak uwaga moi drodzy jestem już psychologiem kryminalnym :D Kiedyś czytałam książkę "Otchłań zła", nawet recenzowałam na blogu. Główny bohater jest profilerem i otóż ja w swojej szkole również czasem bawiłam sie w kogoś takiego :) Oprócz tego nadal rozwijam swoją firmę. Znowu w kółko słucham tego samego, zauważam bez sens pewnych rzeczy, ale nadal je robię czyli wszystko po staremu :) Po drodze przechorowałam Juwenalia, ale i tak wprowadziły one w moje mp3 kawałki Strachów na Lachy. Były także Dni Morza w Szczecinie, czyli mogłam poczuć moje klimaty, bo czasem mam ochote rzucić wszystko i popłynąć gdzieś daleko. Nie jestem z gór i nigdy nie byłam , jestem z nad jezior, a powoli krocze ku byciu z nad morza. Tu klika rzeczy co ostatnio wyszły spod mych rąk w ramach pracy nad stacją koszulką :)


Nadal także jestem zbyt emocjonalna i melancholijna, ale takie stany zostawiam dla siebie i paru wtajemniczonych, bo niestety emocje można łatwo wykorzystać. W koncu po cos powstała nauka zwana Inteligencją emocjonalną w skrócie EQ. To poważna broń. Jednak gdybym była jak skała czy miała bym w sobie chęć tworzenia czy tylko zamykała bym życie do odpowiednich eppendorfów, pipetowała okruchy emocji i czasem obserwowała co z tego wyszło?
Niedługo ogarnę co tam mi wyszło ze zdjeć z Dni Morza, chyba na razie jednej z moich ulubionych imprez. Jak mogłabym to bym zamieszkała przez te pare dni na Wałach i na bulwarach i tylko patrzyła się na Odrę i statki. Ot tak ciągnie mnie do wody :)
"Never 21 when everyone's a sailor"

 
    

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Święta tak po prostu

A teraz napiszę o świętach! Taka nowość proszę państwa, bo nikt jeszcze o nich nie napisał! Cóż cały grudzień siedziałam cicho na ten temat, ponieważ postanowiłam uchronić się przed świątecznym "przesytem". Pierniki i mandarynki w listopadzie, mikołajki 1 grudnia, a 24.12 już nic. Tak bywało czasami, żyjemy w skomercjalizowanym (mądre słowo) świecie i na wszystkim da się zrobić biznes, tylko ja jakoś nie robię ;)
 Co zatem z tymi świętami? Są jak najbardziej, nawet bawię się w udawanie dobrej gospodyni, osobiście lubię gotować, ale jakoś nie widze sensu by jako standardowa kobieta gotująca robić z siebie Magdę Gessler. Kolędy te tradycyjne chcę słyszeć dopiero w Wigilię, a "parakolędy" (pastorałki to co innego), które są jak paraleki, bo uśmierzają nam ból zimy jakoś, znosiłam pokornie cały czas. Prezenty kupiłam na ostatnią chwile, uwielbiam to robić, a przyjemności trzeba dozować.Jeżeli chodzi o konsumpcyjną część świąt, to paradoksalnie zgadzam sie z tekstem jednej takiej "parakolędy" :
"I don't want a lot for Christmas
There's just one thing I need
I don't care about the presents
Underneath the Christmas tree
I don't need to hang my stocking
There upon the fireplace
Santa Claus won't make me happy
With a toy on Christmas day"     

Mariah Carey chce na święta tylko jednej osoby, ale można też zamiast choinki i prezentów chcieć np. spokoju, szczęścia, radości. Takich wartości niematerialnych. W tym roku stwierdzam, że od samego jedzenia zabawniejsze jest przygotowywanie i cała ta zabawa wokół. Owszem ozdoby też są ważne i te wszystkie gadżety świąteczne, ale gdy tylko one są na pierwszym miejscu to takie święta można by zrobić równie dobrze w lipcu, więcej czasu, cieplej, taniej.
Prezenty to część świąt, którą uwielbiam. Nie koniecznie jak sama je dostaje, ale jak je daję;) Można także dostawać prezenty niematerialne (w tym momencie też mam skojarzenie z filmem Cztery gwiazdki, ale nie wyobrażam sobie aż tak ekscentrycznych podarków na święta ;P ). W tym roku życzę sobie i światu taki banałów jak:
prawdziwych przyjaciół 
prawdziwych uczuć i doznań
sukcesów tych małych i dużych
oraz spełnienia
Takim prezentem niematerialnym mogą być właśnie takie banalne życzenia, ale szczere ;)
A teraz tak oficjalnie z okazji Świat Bożego Narodzenia jednoosobowa redakcja emilykimi.blogspot.com pragnie podziękować czytelnikom i fanom z Facebooka za ich obecność i życzyć najwspanialszych, wesołych i radosnych świąt. Odporności na literówki, chęci do czytania i oglądania i siły do przełykania czasem moich ostrych opinii.
Wszystkiego Najlepszego i życia bez żadnych ostrzeżeń
 A na koniec playlista :P
Mariah Carey - All I Want For Christmas Is You
Slade - Merry Christmas Everybody
Michael Bublé & The Puppini Sisters - Jingle Bells
FRANK SINATRA - LET IT SNOW,LET IT SNOW,LET IT SNOW
Tylko wesołe, bo tych smutnych jest niestety dużo ;)
     

poniedziałek, 18 listopada 2013

Kiedy trafię na margines?

Kiedyś w czasach szkolnych trzeba było posiadac w zeszytach marginesy, w sumie rzadko kiedy cokolwiek tam trafiało, ale jednak zawsze był wymagany. Takie miejsce na słowa do sprawdzenia, datę, zadania domowe i uwagi. Margines taka jedna prosta kreska, która oddziela ważną treść od ... no właśnie czego lub kogo? Za co się tam trafia? Hmm za pewne za jakieś przwinienia, za złamanie prawa, za przekroczenie zasady, albo z przymusu?
W piątek uzupełniając swoje notatki, bez marginesów , tak sie złożyło, że kupuje kartki bez nich, dość mocno poparzyłam sobie stopę herbatą. Niby nic , bo to tylko II stopień, ale na jakis czas będe musiała borykać sie z lekką blizną. Już druga (sic)! Jak to pisał Stachura "Ja - Cały jestem zbudowany z ran...". Boli owszem, ale nie chodzi mi tu o uzalanie się nad sobą i złość na herbatę. Zaczęłam sie tylko zastanwiac nad tym, czy blizny mają znaczenie w zyciu człowieka? Mogą mieć różne pochodzenie mniej lub bardziej dramatyczne, ale naznaczają czasem na całe zycie. Naznaczają tylko pytanie w jaki sposób? Ostatnio coraz częściej wszelkiej maści strony plują na temat tego jak ważny jest wygląd, walka z otyłością, dbanie o siebie itp. Czy w tym świecie jest miejsce na blizny?

Teraz kobiety muszą byc wręcz przedbane, jak dla mnie charakteryzowac to powinno głównie środowiska z niższym poziomem wykształcenia gdzie liczy się mieć i wyglądac a nie być, ale niestety coraz częściej jestesmy wzrokowcami. Dyskryminujemy osoby, które wyglądają inaczej, czasem nie z własnej winy tylko ślepy los uczynił je takimi nie innymi. O wypadki nie trudno, ale czy w tedy zamiast spotkać ludzi, którzy nam pomogą i wesprą nas trafimy na owy "margines"? Cóż są instytucje pomocy są ludzie dobrej woli, ale mnie niepokoją Ci internauci, którzy zabraniają kobiecie ponizej 165cm wzrostu nazywać się kobietą (nie jestem kobietą :P 2cm mi brak), odmawiają otyłym wręcz prawa do wolności. Część z nich wybiera sie co gorsza na studia medyczne, a już dyskryminuje ludzi za coś co w sumie nie jest problemem, bo lekką nadwagę ma każdy ( ja też, dlatego przestałam się ważyć a bardziej organoleptycznie stwierdzam czy chudniemy w tym sezonie czy zostaje), u nich pewnie taka lekka blizna jak gości na mojej stopie wywołała by obrzydzenie ,a nie współczucie, a przecież to marny II stopień (dzięki Bogu), zejdzie szybko i po strachu. Czyli mam dziękować, że to nie zagrozi mojemu zdrowiu, czy za to, że mojej pozycji w społeczeństwie?

Czy ta piątkowa herbata zatem wyrzuciła mnie na margines? Będzie jakiś okres karencji? Cóż ja gdy widze bliznę u kogoś to nie pytam co i jak, tylko jakoś przeraża mnie perspektywa bólu, był nawet taki film o nadwrażliwym doktorze, który czuł to co mu opowiadali pacjenci. Czym dla mnie jest margines? Zazwyczaj wyrzucałam tam ważne rzeczy, których szukałam, rzeczy trudne, albo takie do znalezienia w słowniku, czy informacje. Idąc tym tropem powinny tam trafiać osoby, którym nalezy się większa uwaga, tylko teraz nie mamy czasu się nimi zająć. Praktycznie na margines społeczeństwa powinny isć osoby, które szkodzą społeczeństwu, jest to synonim wyrzucenia poza krąg. W jaki więc sposób szkodzi społeczeństwu ktoś kto wygląda inaczej? Dla mnie to marny antagonizm i synonim klas niższych. Nie musi się nam ktoś podobać, ale szacunek to rzecz z prawem do której sie rodzimy. Ostatnio czytałam w Shape o tym, że ciało należy traktować jako pamiętnik, więc jeżeli cokolwiek mi na stopie zostanie (oby nie) to będzie mi to przypominało o tym, bym całe życie tak samo jak teraz stawiała opór tym, którzy wyrzucają na margines tych, którzy szkodzą, a nie tych, którym można pomóc i tym, którzy szukają wad w rzeczach normalnych (nadwaga, okulary, rude włosy, wzrost, blizny). To będzie walka z wiatrakami wiem o tym, ale jeżeli nie powiem nie, to kiedyś ktos odmówi mi jakiegoś prawa, a za deformację można uznać dowolną rzecz, bo każdy z nas jest mutantem z niesymetryczną twarzą, jedno oko jest większe, jedna ręka krótsza. Jesteśmy mutantami, ale z dwoma ważnymi narządami jednym stabilnym czyli z mózgiem oraz z drugim, który nas napedza czyli sercem.
Motorek-Marek Grechuta
"jesteś system mechanicznie doskonały
jesteś system mechanicznie doskonały
i nagle coś się zepsuło"

   

sobota, 9 listopada 2013

Bo czytanie boli..

Boli, rani, kaleczy, powoduje deformacje, ma działanie teratogenne, mutagenne, mózgogenne... Rzecz Państwo drodzy o czytaniu, a właściwie nie czytaniu. Przeszłam się do Empiku polskiej ostoi kultury i patrzyłam na sterty książek, sterty książek na książka i książek na książkach i wniosek jeden ... Tego nikt nie przeczyta, może kupi, ale nie przeczyta. W dobrym tonie jest bywać w empiku, kupować książki, ale tak samo modne jest mówić, że się ich nie czyta...

 Skąd ta konkluzja , hmmm z facebooka czyli mojego źródła wiedzy socjologicznej... Istnieje taka strona o nazwie "Nie czytam książek" i ma aż 25.506 fanów. Cóż, przykre bo facebook pyta jakie książki czytasz, a nie czy je w ogóle czytasz, ale ok. Z przerażeniem widzę, że z większością tych osób mam jakiś wspólnych znajomych, czyli to się szerzy. Nie mówię, że ja jestem jakimś tytanem czytania, bo nie mam aż tyle czasu, ale każdy z nas choć raz miał chyba styczność z jakimkolwiek piśmiennictwem. Nie czytacie streszczeń lektur, instrukcji obsługi, Pisma Świętego ( hmmm no akurat tego to spory procent katolików nie czytał akurat), podręczniki do szkoły. To takie minimum czytania. Nie wierzę , że tego nikt w życiu nie dotknął. Może jestem kobietą małej wiary...

Aktualnie w Polsce wydaje się mase książek, śmiem twierdzic, że 50% pójdzie na przemiał, kazdy pisze o sobie. W sumie to proste, jest wydawca jest pisarz buum mamy książkę! Mniejsza o to, mnie nadal boli, że te wszystkie stosy książek na półkach w Empiku nie będą przeczytane, te wszystkie lasy, parki... Cóż stare musi odejść, teraz mamy nową subkulturę "Nieczytający", albo inaczej "Tylko kupujących". To jest wręcz swoista moda pisać o tym i epatować tym jak bardzo nie czytamy i jak bardzo "miałka" ( o jak ja kocham to słowo, jest takie mądre i oświecone , ze hoho) jest wiedza nabyta z książek. Można tu polemizować, bo przeczytanie miliona serii z serduszkiem nie czyni nas ekspertem do niczego, ale mam wrażenie, że niektórzy opacznie zrozumieli Dema . "Nie wystarczy czytać czegokolwiek by być inteligentnym..."  to prawda i zgadzam sie z tym w 100%. Mamy plagę czytaczy byle czego np. Seksu w Wielkim Mieście, jest taka książka powstała w 1997 roku przed serialem, posiadam taką wiedze mimo iż, bierze mnie obrzydzenie jak widzę te stare miotły. Niestety jednak ci czytacze coraz częściej to tylko pozoranci, bo tak na prawdę tylko kupują te "wielkopomne dzieła". Dajmy im jednak spokój niech dalej żyją sobie po swojemu wróćmy do grupy, której światopogląd mnie zadziwia , a mianowicie "Nieczytaczy".

Skąd oni się wzięli? Jak dla mnie byli zawsze , ale teraz internet dał im możliwość pochwalenia sie tym jak to mądrze stwierdzili, że inteligencja to nie książki, a nawet fajnie jest pokazać jak wielka to prawda i zamanifestować swoje nie czytanie. Podobno jest to marnotrawstwo czasu, energii, oczu i ogólnie jest takie no takie nie seksi. Akcja "Nie czytasz nie idę z Tobą do łóżka" była akcją o poziomie hard, ale nawet tak ostre hasło nie pomogło za bardzo, bo sprawiło tylko, ze jakaś wąska grupa zaczęła kupować bo wypada, ktoś przeczytał parę książek typu śmieć, a spora część osób postanowiła pokazać jacy to są oporni i pokazac jak bardzo nie czyta. Osobiście wstydziła bym się dodać na swoim profilu informację o tym, ze nie czytam książek. Swoje zaległosci nadrabiam zawsze w wakacje, bo ilośc przeczytanych skryptów czy rozdziały książek naukowych nie wliczam. Czy cos mnie boli jak czytam? Cóz jak się źle ułożę to tylko ręka, więc chyba nie jest to takie złe. Co więc robić jak sie nie czyta? Hmmm można słuchać muzyki, oglądać filmy, dziergać na drutach, też zajęcie , ale w sumie to takie same marnotrawstwo czasu jak czytanie i można to tak samo "hejtować", więc już dziś dodaje do profilu informację "Nie dziergam!". Czy będę fajniejsza przez to? Może Ci, którzy nie czytają książek czytają ebooki? Próbowałam dla mnie nie wygodne, bo strasznie łzawiły mi oczy i drogie czytnik minimum 150zł a kolejne książki tez kosztują i nie ma wypożyczalni. Chce wierzyc, że nie przeceniam tych ponad 25tys. osób i ze one jednak czytają tylko ebooki! Nie, ja chyba jestem niepoprawną optymistką :(   Książki nie maja przyszłości, bo przecież mamy internet , kindla itd, ale...

sobota, 12 października 2013

Bede psycholog !

kubek rasowego słuchacza
W tym roku rzuciłam się na głęboką wodę i zaczynam studium psychologii kryminalnej! W tej chwili jestem po pierwszych zajęcia, ale to był dopiero trening integracyjny. Mam same dziewczyny w grupie taka Rzeczpospolita Babska. Treningi integracyjne mają to do siebie, ze zazwyczaj jest na nich wesoło. Wybieranie lidera zapamiętywanie imion itp. i pomyśleć, że nie zawsze będzie tak wesoło, bo bedą zaliczenia.  Trochę sie pobawię i nauczę, w sumie taka wiedza przyda się zawsze, bo warto znać zagrożenia i umieć choc troche przewidzieć co zrobi druga strona.Spróbuję być osobą renesansu i ogarniac rzeczy i humanistyczne i techniczne. Taki myk:) Oczywiście prawo prawem , bo takowe będę miała na zajęciach, ale syndrom eksplorera odzywa sie zawsze. W ramach zadania mieliśmy przedstawic 4 fakty o szkole, 3 normalne jeden zaskakujący. Mogliśmy chodzić po całym budynku, odkryłam, ze budynek ma tajemnicze 7 piętro, a tam wejście na dach i widac z niego nieco miasta , więc telefon w dłoń i jazda.  Oto piastów center. Teoretycznie mam lęk wysokości, ale mam też nadmiar ciekawości:)   Jutro czas na poważna naukę w palnie jest psychologia sądowa, czyli trzeba będzie notować i ogarniać , a nie ganiać po dachach :p



zwiewamy :p


a na koniec jeszcze taka zagadka z dzisiejszych zajęć , jak bez zaginania zrobić tak, by kazdy joker siedział na koniu, oba konie były widoczne?
Mam rozwiązanie sfotografowane, ale chyba zostane mroczna i zła i nie dam go tutaj ;) Rozwiązanie jak zawsze jest bardzo proste i nie wymaga żadnych kombinacji, tylko wyjścia poza schematy, tu nawet wyższego nie trzeba mieć :)



  Michael Jackson - Smooth Criminal
Green Day - Troublemaker

czwartek, 10 października 2013

Emilia jest przesądna !

to jest magiczny kot tricolor z Niebuszewa ma przynosić szczęście :)
Jestem przesądna , a nawet bardzo. Skąd taki ostry wniosek? Hmmm moze dla tego, że czasem tak boję sie pewnych rzeczy, ze aż głupieje? No moze przesadzam, ale cos w tym chyba jest. Teoretycznie z racji studiów wierzę w empiryczne dowody naukowe, fragment top tekstu kolegi z LO "Wierzysz w transcendentnego Boga czy empiryczne dowody naukowe". Osobiscie wierzę we wszystko na co istnienie udaje mi się znaleźć jaki kolwiek dowód. Wracając do przesądów. Dzis wstałam rano i tak się spieszyłam, ze ubrałam pierwsza lepszą rzecz na siebie, hmmmm cos mi  w niej nie pasowało , ale ubrałam sweter dla lepszego efektu i właśnie odkryłam, ze cały dzień chodzę w koszuli na lewą stronę. Cóz no to szukam co mi sie takiego przydarzy, a tu dwa warianty jeden " coś złego" , tylko co czy nie zjedzenie śniadania i chowanie kawy na wykładzie to ta zła rzecz, ewentalnie " czeka mnie niespodzianka" , hoho ciekawe jaka. Tak samo sprawa ma się rzeczy, którą chyba dołącze do peletonu najgłupszych fobii, bo chyba tylko ja na nią cierpię, a mianowicie strach przed zakonnicami, nie wiem skąd się wziął ale jakoś się ich boję, podobno nie przynoszą pecha ,ale no wiadomo ja jak to ja. Najlepiej ostatnio u mnie jest z solą , którą nawet w restauracjach sypię i mało nie sypnęła nią w jakiegoś gościa siedzącego z tyłu. czy ja nie dostaję paranoi? Jedyne co sobie odpuszczam to przesąd studencki o zaginaniu kartki z tyłu indeksu, na ostatniej stronie oprócz tego czego boi sie każdy z nas jest przecież informacja o tytule pracy i uzyskanym tytule, więc nie wiem skąd ten pomysł, w indeksie z LO tez nie miałam zagiętej kartki, ale znam osoby które tak zrobiły i miały kursy w plecy i słynny sierpień, nie wiem jak jest na studiach z tymi zaginaczami. Podobno też nie wolno nakładać przed pierwszą sesją okładki na indeks, co ja nawet takiej nie mam, mój ma sztywną okładkę i chyba los mnie sam broni przed pechem ;) W czasie pierwszego roku nie powinno sie zabierać indeksu do domu to podobno zły omen, hmmm mam 250km i nie pamiętam czy mój indeks był w domu, moze nawet i był, ale uwaga pisze do was ja studentka II roku mikrobiologii , więc chyba to kit. Szczęście na egzaminach przynosi też podobno czerwona bielizna, ja nie wiem , zawsze ubierałam sie  na ofiara stajl , bo mam szczęscie do chorowania na egzaminy i jakoś mi wisi w co jestem ubrana. Cóż jak czytam na necie o wielu przesądach dowiedziałam się dopiero po fakcie ;/ Może lepiej, bo bym panikowała, denerwowała się. Oglądałam ostatnio program w którym gość wymyślił sobie , ze figurka psa z jego miasta czyni cuda, specjalnie udawał, ze jest z radia i robi o niej reportarz, ludzie natychmiast w to uwierzyli, a nawet lepiej wytworzyli legendy o jej magicznej mocy. W całosci programu chodziło jednak o to, ze ewentualny pech czy szczęscie to kwestia naszego nastawienia.  Ciekawe czy jest jakiś przesąd o trzymaniu ezy w odpowiedniej ręce albo odkładaniu płytki, ja znam jeden o palniku : Nie można pochylac się nad palnikiem, bo się grzywka spali" , taki życiowy ;)
    Na koniec jako pointa nad moimi rozwazeniami w bluzce na lewej stronie
A taką jedną szóstą szczęscia dostałam wczoraj w klubie, ciekawe czy działa, na pewno świeci :P

poniedziałek, 16 września 2013

Z cyklu "domorosła psychologia" : Pogoń za niczym

Ostatnio jestem często zmęczona. Winobranie, koncerty, zbliża się koniec wakacji. Przez jakiś czas byłam/ jestem bacznym obserwatorem blogów i blogosfery oraz fotografów i tej "bandy". Każdy chce być zauważany doceniany, odnieść sukces. Sukces jest celem samym w sobie, jego pojęcie może być inne dla każdego z nas. To za nim biegniemy. Wyścig szczurów? Hmmmm, on ma jakiś sens i cel , bo mimo iż część szczurów umiera to jednak coś na końcu jest. Ostatnio jednak zauważyłam nowe zjawisko.
Wstaje rano, ubieram strój do walki, pakuję torbę. Wszystko jest, aparat, telefon, blenda, wymienne obiektywy, drugi akumulator... Dziś będę lepsza, a potem słupki oglądalności w górę, wszystko w górę, a na końcu kariera! Czytelnicy? Na co mi oni , przecież jak sprzedam swoje prace kiedyś to będę mógł ich kiedyś kupić! A póki co nie dam sie przegonić!
Biegnę za tą karierą , a młodsi za "fejmem", ale czy jest jakaś szansa dobiec? Przypomniał mi się wiersz Leśmiana pt."Dziewczyna" , należy mi się literackie piekło za to, ze przywołuję go tu i teraz, ale nie ma trafniejszego tekstu o bez celowej walce. Mamy tylko zarys snujemy domysły, chwytamy się jakiś linek, bo ktoś kiedys powiedział, albo sami sobie to wmówiliśmy. W wierszu celem jest dokucie sie do dziewczyny, a w życiu to mityczna kariera, czy sława. Dla mnie dziś zjawisko wyścigu szczurów zastępuje zjawisko "biegu w kole" . Wyobraźmy sobie klatkę z takim kołem , wchodzimy i biegniemy co sił tak mijają dni, miesiące , lata, a sukcesu nie ma. Dlaczego? A czy ten bieg miał jakiś cel? Do czego zmierzam, otóż bardzo łatwo jest się dać zagonić do jakiegoś nierównego wyścigu.
Jedzenie? Nie, nie teraz mam misję. Napiszę post i zbiorę mnóstwo lajków, ale to nie taka prosta rzecz. Najpierw przez tydzień będę na wszystkich stronach pisac komentarze" Zapro do mnie!!"

Bieg w kole zaczyna się dość niepozornie i dotyka bardzo wiele osób zarówno młodych jak i starszych. Stwierdzamy, ze jestesmy w czymś bardzo dobrzy i mamy szanse na karierę i sławę. Raz uda nam się zrobić dobre zdjęcie, które ktoś pochwali i w tym momencie część osób po prostu się ucieszy i zmotywuje do dalszej pracy, a część uwierzy nadmiernie w siebie i zacznie "biec". Uzna, że jest tak dobra, ze nie nauką a samym sprzętem, nie kreatywnością a ilością dostanie sie na szczyt. Niestety zamiast powiedzieć sobie może się uda warto próbować i dobrze się przy tym bawić, a do tego uczyć, bo to moja pasja stwierdzi, że o to już umiem dużo i jestem rozpoznawalny, więc walczę o materiał! Czeka mnie kariera. Przy tym powstaje też chora rywalizacja, bo taka osoba stwierdza, że inni to dla niej zagrożenie, bo na pomysły tak znanej i dobrej w tym co robi osoby inni tylko dybią. Przy okazji jego środowisko zaczyna biec mimowolnie. Inni tracą już przyjemność z zabawy, bo na każdym kroku czują ten duch rywalizacji i sami zaczynają biec za niczym. Za mityczną karierą , która bez pracy nie przyjdzie sama.

Nie tylko fotografowie , a blogerzy też zaczynają biec w kółku. Tu marchewką są darmówki, prezenty od sponsorów i wizja bycia kiedyś modowym guru czy publicystą. Marchewkę ze sznurka pomaga zerwać duża oglądalność, którą zdobywa się przez spamowanie, pisanie pod publikę i wstawianie spoilerów i reklam. Cóż. osobiście wolę jak ktoś napisze mi komentarz , zostanie obserwatorem, czy zwyczajnie powie, widziałem podoba mi się. Walką o nic jest zdobywanie na siłe ilosci wyświetleń, przecież to tylko liczba!! Uwaga i tak przez taką politykę nie zostanie się znanym dziennikarzem, bo praca w redakcji nie poelga na wklejaniu "gotowców" i minimalnej pracy przy wielkich korzysciach. Tak kariery sie nie zrobi po prostu biegnie się w kółku, wszyscy dawno coś osiągają , uczą się , a taki bloger nabija liczbę wyświetleń. Za co? Za kremy, bzdetne bransoletki i sztuczną popularność. Młodsi ode mnie biegną za "fejmem" , czyli sławą, podobno na ask.fm (jak chcesz zapytać link jest do góry w zakładce) nie chodzi o samo odpowiadanie na pytania i zabawę, a sławę i ilość lajków. Tylko po co taka sława? Nie ma ona przełożenia na życie realne, nie chodzi tu nawet o to , że dana osoba, mądrze odpowiada, albo jest interesująca, tu działa jakieś 25/25, 5/5 itd. Raz dałam lajk na jedną ze stron i dostałam z  powrotem 5 lajków , ale co mi z tego? Czy przez to stałam sie jakąś gwiazdą? O ile pogoń za sławą na youtube ma jakieś resztki sensu, bo tu trzeba się wysilić. To na asku wystarczy klikać lajk i zadawać pytania :5/5? .Nawet nie znam tych "fejmów" i jakoś nie są to dla mnie jakieś super osobowości, bo biegną za niczym. Na ask.fm xxKasiaxx, ale co z tego ma w realu? Co w internecie? Czy nie biegnie w kółku , a w tym czasie jej rówieśnicy tworzą wielkie rzeczy, czy chociażby po prostu się uczą?

Po co piszę bloga? Piszę bo lubię, pisze dla czytelników, ale nie dla ilości wyświetleń, ta liczba motywuje, ale nie jest celem samym w sobie. Po co robię zdjęcia? Tak, samo sprawia mi to przyjemność, choć tu czasem zdarza mi sie dać zagonić, bo środowisko fotografujących bywa ciężkie, jest tu wyścig zbrojeń i konkurencja i walka o karierę, którą PRAWIE NIKT NIE ZROBI, bo są już zawodowi fotografowie, a my amatorzy możemy doskonalić warsztat i walczyć o to by kiedyś ktoś ocalił nas od zapomnienia. Wole nazywać siebie artystką, a nie fotografką. Nie chce być małym człowiekiem w wielkim kole młyńskim, który biegnie bez celu, a wokół mija życie, a to co zdobywam przez ten bieg to darmówki od sponsora, wirtualne wyświetlenia, "fejm" na asku czy własne sztuczne przekonanie o doskonałości, bo żyje się w świecie realnym, tworzy jako człowiek i dla ludzi, a kariera jest nagrodą , a nie celem, a czasem po prostu nie ma się na nią szans, ale można mieć ciekawą pasję. Trzeba uważać także, by w tym biegu nie zaniedbać siebie i nie stracic czegoś przez tą walkę o nic.

"I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!

A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?"
      

środa, 24 lipca 2013

10000 i refleksje tak okrągłe jak ta liczba ...

Dziś stuknęło 10000 wyświetleń :) Cieszy mnie to bardzo, z resztą jak każdego blogera. To czy jestem typową blogerką to kwestia dość sporna, bo to słowo niesie za sobą bardzo wiele. Przede wszystkim  bardzo zobowiązuje, np. do bardziej regularnego dodawania postów czy może określenia tematu swojego bloga, mój jest bez tematowy i dla tego bardziej się z nim zżyłam. Ostatnio bardzo często blogerom "obrywa" się od internautów. Czy słusznie?
Prowadzę swojego bloga od lipca 2011, czyli już dwa lata 1.07 obchodził II urodziny :) Nie obiecywałam sobie po nim zbyt wiele, bo od założenia bloga do bycia osobą opiniotwórczą droga jest daleka. Blog wymaga pracy, mój czasem "przymierał". Bywał różny, ale zawsze był raczej blogiem "lifestylowym". Po co mi blog? To trudne pytanie, głownie po to by pokazać swoje zdjęcia swoje twórcze inspiracje w końcu by trochę pokazać siebie , ale nie jak na fotoblogu , gdzie niestety wile dziewcząt pokazuje głównie swoją czasem spektakularną czasem wątpliwą urodę, ale po to by pokazać siebie jako osobę. Dewiza siedź w końcu sami ciebie znajdą, niestety nie działa w wieku XXI czyli wieku internetu. Poza tym blog to swoista motywacja, bo po co inaczej biegła bym na niebotycznych szpilkach na winne wzgórze i męczyła się jako modelka czy dokładnie dokumentowała proces robienia stolika? Dla samej siebie? Tak, to jest swoista motywacja trzeba być z siebie zadowolonym, ale nie oszukujmy sie  nie wszystko robimy tylko i wyłacznie dla siebie. Licznik też jest ważny, a każde jego wskazanie to jedna osoba, która mniej lub bardziej świadomie trafiła do mojej jaskini zła :)
Czy słusznie obrywa się blogerom? Wróćmy do tego. Ostatnio oglądałam filmik grupy Abstrachuje o blogerach. Cóż niestety, niektórzy sie obruszą, ja nie bo mój blog nie jest ani o gotowaniu, ani o modzie i nie dostaję prezentów od sponsorów. Niektórych powinno to  jednak trochę otrzeźwić. Osobiście nie zarabiam ani złotówki na swoim blogu i prawda jest taka , że tak samo wyglądają zarobki wielu innych blogerów. W internecie jest tak wiele testerów, znawców mody itd., że ja jako czytelniczka moge wybierać i przebierać :) Nigdy nie oglądam blogów , gdzie są same zdjecia, chyba, że są interesujące i przyciągają moją uwagę. Za to bardzo nie lubię gdy ktos prowadzi tak zwanego modowego bloga i zamieszcza tam swoje inspiracje robi z niego tak zwaną tablice inspiracji, tyle, że z tych inspiracji nigdy nic nie wynika, a często są to cudze zdjęcia i tak w kółko. Nie lubię też za bardzo gdy na blogu nie ma ani dobrego tła, ani zdjeć za to jest mnóstw tekstu, nie mam nic przeciwko długim notką, ale ten tekst jest nieciekawy, ponieważ traktuje o polityce , albo innej rzeczy i jest to sama krytyka bez poparcia, ot takie zianie jadem. Takie dwa typy blogów omijam.
Średnio lubie jednak blogi modowe, bo często są niedopracowane. Fashionelka już jest Kasia Tusk też. Osobiście nie wielbię ani jednej ani drugiej, są to już rasowe blogerki. Cóż nie jestem wierną czytelniczką żadnej z nich, bo lubię modę, ale nie aż tak. Coraz więcej dziewczyn stwierdza jednak, ze mogą być lepsze od nich, cóż kto nie próbuje ten ginie, ale nauczona tymi dwoma latami już dziś mogę powiedzieć, że jakiego by się nie miało pomysłu na siebie warto pamiętać o tym, ze jak powie się A trzeba iść dalej i pracować nad sobą. Nie wystarczą jedne leginsy z H&M i jedna wizyta w ciucholandzie by mianować się wielką stylistką. Czasem podrzucam jakieś notki modowe, ale nie jestem i nie byłam blogerką specjalizującą się w modzie. Czytelnik nie lubi, gdy ktoś usiłuje być autorytetem od wszystkiego, a sam jest lekko "niedopracowany". Blogerzy czasem chcą od razu zawojowac świat, ale nic nie ma od razu :) Z okazji 10000 wyświetleń życzę sobie drugie tyle :)

poniedziałek, 20 maja 2013

Z gatunku mądrości i teorie o niczym "Teoria o życiu i bryłach"

  Czasem tak mam, że dorabiam do życia wiele własnych teorii i przemyśleń , czasem bardzo abstrakcyjnych, tym razem pod wpływem trochę psychodelicznych, trochę nader geometrycznych grafik M.C. Escher'a czasem zastanawiam się nad bryłami i geometrią. Dzięki Bogu nie mam na studiach projektowania, ale czasem właśnie wyrysowuję mniej lub bardziej udane bryły i tak według brył udało mi się wyizolować kilka modeli życia.


1."Sześcian". Kultowy horror lat 90' to słynny "Cube" czyli sześcian. Fabuła dość banalna kilkoro ludzi nie wiadomo skąd znajduje się w sześcianie jest tam pełno pułapek i zasadzek, mnie osobiście nie przerażają same pułapki co właśnie sześcian i fakt, że ciężko się z niego wydostać. Jak wygląda w nim życie? Cóż sam sześcian jest bryłą, ma wszystkie krawędzie jednakowe i jest dość prosty , bo jego objętość to pewna liczba podniesiona do potęgi trzeciej, tyle z matematyki. Jednak moim zdaniem w takim sześcianie "szczęścianie" możemy zamknąć się sami. Wygodnie jest nie wychylać się za daleko, mieć wszystko pod ręką? To trochę jak mityczna złota klatka. W taki sześcian zdarza się zamykać także mi , wszystko jest podane nie sięgam po więcej, występują w nim te same osoby i razem wzorem bohaterów szukamy wyjścia, albo co gorsza poddajemy się i siadamy. Zaletą  jest pozorne bezpieczeństwo, bo jeżeli nasz sześcian jest złotą klatką i nie ma w nim niebezpieczeństw jak w "Cube" to przy braku poczucia wolności można w nim żyć, ma nawet 4 kąty i można przystanąć by odpocząć, gorzej jednak, gdy w naszym sześcianie pojawi się niebezpieczeństwo, a my zakryliśmy już pokrywę i wyrzuciliśmy drabinę, bo wydawało nam się, że to dobre schronienie.

2. "Kula". Ostatnio modne jest wchodzenie do nadmuchanej kuli i takie bieganie po wodzie, nawet w jednej z edycji Top model zawodniczki miały właśnie w takiej sytuacji pokazywać stroje. Kula to kolejna bryła, ma w sobie coś tajemniczego, bo jej objętość , czyli powierzchnię życiową w jej wnętrzu wyznacza się z liczbą π, która ma bardzo długie rozwinięcie dziesiętne, więc podając przybliżenie nigdy nie poznamy prawdy. Jakie jest życie w kuli? Na pozór bezpieczne, ale w przeciwieństwie do sześcianu, nie ma w niej żadnego rogu , by odpocząć, przystanąć, idąc w kuli do przodu to ona nadaje tempo naszemu życiu, ale także szczelnie izoluje nas przed rzeczywistością, nie ma z niej wyjścia, jesteśmy trochę jak chomik w kołowrotku, a gdy się rozpędzi może nas zawieść w kłopoty i będzie otoczeni złem z zewnątrz i biernymi obserwatorami. Z kuli można się wydostać, ale potrzeba więcej siły niż w przypadku sześcianu, nie da się wspiąć po ścianie, trzeba się rozpędzić i w cos uderzyć, by ją rozbić. Może to być niebezpieczne i zrywając z tym modelem życia możemy po drodze się mocno pokaleczyć, a potem dalej potykać o rozbite fragmenty. Wyjście jest bardzo trudne, ale warto.

3."Walec". Tu mamy dwie możliwości, albo koło opiera się o grunt tj.walec stojący, albo walec toczy
się jak kula. Walec również liczymy z pi, więc będą nie jasności, jest to jedna z gorszych wersji życia. Trudno się wydostać, jest się jak w puszce, aż mam ochotę wrócić pamięcią do słynnej puszki Andego Warhola. Znowu jest niby bezpiecznie, ale jednak ciasno i duszno, jesteśmy wręcz" zalewani" zupą codzienności i możemy w tym zginać. Stąd już chyba nie ma wyjścia, albo jeżeli jest to bardzo trudne lub tylko z pomocą innych. Jeżeli jest to szara metalowa puszka , bo np. groszku do codziennej sałatki, to jeszcze można wspiąć się po ściankach, ale nie wiadomo, czy wyjscie do góry jest otwarte.

4."Stożek"  Trochę jak urodzinowa czapka, takie życie też może być prezentem, niekoniecznie chcianym. Stożek, znowu koło w podstawie, jednak nie ma wyjścia, jeszcze gorzej niż w walcu. Gdy wspinamy się do góry to ześlizgujemy sie po ścianach, bo do góry jest ostra krawędź, gdy stożek odwrócimy to spadamy w ciasną przestrzeń. Tu na końcu czeka na nas nie wyjście a kolejne uwięzienie, to jak sytuacja bez wyjścia. To tak jak zamknięcie na szczycie wieży, ale wybawca nie przyjedzie, bo nie dostanie się do środka, a gdy będzie chciał zniszczyć stożek od zewnątrz to tylko zabije uwięzioną w nim osobę.

Każdy z nas czasem daje zamknąć się w jakąś bryłę, wisi ona nad nim na sznurku i jak nie dopilnuje to spadnie na niego niczym klatka. Czasem też bywałam w sześcianie czy kuli, a wszystko to kwestia czasem braku aktywności. Taka to moja domorosła psychologia :) Mam tylko parę godzin psychologii na studiach, czasem rozmyślam na takie tematy, filozoficzne, psychologiczne.